بازدید از شهرک الاعلام در منطقه السیدیه بغداد

بازدید از شهرک الاعلام در منطقه السیدیه بغداد
۱۳۹۶/۱۲/۱۵

در مسیر برنامه های بخش تبلیغ دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی سید محمد سعید حکیم (مدظله) ، هیئتی به سرپرستی سید محمد حکیم و شیخ محمد العبادی روز جمعه هشتم جمادی الاولی از شهرک الاعلام در منطقه السیدیه بغداد بازدید کرده و با نماینده آیت الله حکیم (مدظله) جناب آقای شیخ عبدالرسول العطار در آن منطقه دیدار کردند .
نماز ظهر و عصر نیز به امامت آقای سید محمد حکیم اقامه شده و سپس در سخنانی به جایگاه حضرت زینب علیها السلام و آثار اعمال مستحب در تربیت روحی و اخلاقی انسان اشاره نمود.

كلامى از نور

پيامبر خدا صلى‏‌الله‌‏عليه‌‏و‏آله: خدا بركت دهد به آن كس كه آسان مى‏‌فروشد، آسان مى‏‌خرَد، آسان قرض مى‌‏دهد و آسان مطالبه مى‌‏كند.

استفتائات روز

آيا بر زن جايز است كه به جاهائى كه مرد در اماكن عمومى آنجاها را نمى پوشاند نگاه كند؟

بلى جايز است به مقدار متعارفى كه طبيعت معاشرت و اختلاط به آن احتياج دارد نظر نمايد ولى نبايستى با چشم پر و دقت نظر نمايد.

نماز ضُحى آيا بر آن اصل و وجودى در فقه جعفرى از لحاظ مباح بودن و يا مستحب بودن و يا مكروه و حرام بودن هست، و وقت آن كى مى باشد، و آيا آن در روز جمعه فقط وارد است و يا در تمامى روزها وارد است؟

براى آن اصلى در فقه جعفرى نيست و در خبرهاى معتبر آنان بدعت است و حضرت رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) آن نماز را نخوانده است و اميرالمؤمنين (عليه السلام) از آن نهى فرموده است، آرى وارد شده است كه پيامبر خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) هشت ركعت پيش از ظهر روز فتح مكّه نماز خواند كه نه پيش از آن و نه پس از آن، آن نماز را نخواند و شايد آن نماز شكرى براى فتح نمودن مكه بوده است. نه به جهت اينكه نمازى در آنوقت وظيفه بوده باشد، گرچه اشكال در اين نيست كه نماز بهترين چيزى است كه هر كه خواست كم كند و خواست زياد نمايد حتّى از چند نفر از حضرات معصومين (عليهم السلام) روايت شده است كه آنان در شبانه روز هزار ركعت نماز مى خواندند و نماز در هر وقت مشروع و جايز است و اگر پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) را چيزى ناراحت مى كرد به نماز پناه مى برد، همانطورى كه از طريق ما وارد شده است كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در اول روز چهار ركعت نماز مى خواند و آن را از هشت ركعت نمازى كه بعد از ظهر است قرار مى داد از جهت جلو انداختن نافله بر وقت آن كه در روز جمعه وارد شده است بلكه در تمامى روزها براى آن كسى كه مى ترسد نتواند به نافله خواندن برسد بلكه براى همه كس مشروع است بنابر آنچه ما در رساله عمليه اى خودمان (منهاج الصالحين) گفته ايم و آن را علماء ما رضوان الله تعالى عليهم هم ذكر فرموده اند ملاحظه بفرمائيد.

اميدوارم كه قاعده اى آغاز مسافت را در شهرهاى بزرگ بطور واضح بيان فرمائيد؟ و اينكه از كجا مبداء حساب مى شود آيا كنار محله است، آنوقت جدا شدن محله ها را چگونه تشخيص دهيم؟ و يا به لحاظ خريدهاى روزانه است؟ و يا به جهت تمامى ارتباطات ميان محله ها است؟ مخصوصاً كه احتياجات اهل شهرهاى بزرگ براى بعضى ها پيچيده است مثلاً اى بسا دكتر متخصص در محلّه پيدا نمى شود و يا برخى از لوازمات چرخ ها و ماشين ها در محله مقدم مى باشد و يا به خاطر كمتر بودن رابطه هاى اجتماعى آن ميان اهل يك شهر بزرگ تردد به آن محله ها كمتر مى شود؟ آيا اين و همانند آن باعث مى شود كه آغاز مسافت براى شكست خواندن نماز آخر محلّه را قرار دهيم، اميد است كه قاعده اى اين را به تفصيل بيان فرمائيد؟

مقصود از اين در وضع زندگانى عمومى خودش به آنچه در محله اى خودش هست بسنده كند به طورى كه بيرون رفتن از محلّه يك حالت فوق العاده و استثنائى باشد و همانند سفر كردن باشد، و اين با اشخاص تفاوت مى كند و بعضى از اشخاص هستند كه لوازمات اجتماعى خودش را از تمامى اطراف شهر تهيّه مى كند آنوقت تمامى شهر بر او وطن شمرده مى شود و برخى لوازمات را فقط از محله اى خود فراهم مى نمايد و احتياج در ساير شئون زندگيش به محله هاى ديگر ندارد آنوقت محله اى آن وطنش مى باشد نه محله هاى ديگر و تشخيص با عرف است.